Serwis Warszawskiej Prowincji Karmelitów Bosych - wydruk

Klasztor w Poznaniu

Klasztor pw. św. Józefa
ul. Działowa 25, 60-967 Poznań
Skr. poczt. 304
61 852 92 9361-853 28 11
poznan@karmelicibosi.pl

Strona własna: http://www.karmelici.info

Wspólnota zakonna

o. Wojciech Ciak - Przeor
o. Jakub Kamiński - Magister kleryków
o. Tomasz Litwiejko - Magister postulantów
o. Mariusz Jaszczyszyn
o. Placyd Ogórek
o. Józef Synowiec
o. Piotr Neumann
o. Szczepan Maciszek
o. Juliusz Wiewióra
o. Krzysztof Pawłowski
o. Sergiusz Niziński - Rektor Wyższego Seminarium
br. Grzegorz Loksztejn
br. Sławomir Lis

Historia

Klasztor został założony w roku 1618, w dużej mierze dzięki inicjatywie Katarzyny z Leszczyńskich Tęczyńskiej Czarnkowskiej. W roku 1621 wybudowano kościółek pod wezwaniem św. Józefa, który 21 czerwca został poświęcony jako pierwsza świątynia dedykowana temu świętemu w Polsce. Budowę kościoła, który przetrwał do dnia dzisiejszego, karmelici rozpoczęli dopiero w 1635 roku. Budowa trwała przeszło 30 lat. Przerwano ją w czasie potopu szwedzkiego. Głównymi architektami i budowniczymi kościoła byli Jerzy Catenazzi oraz Krzysztof Bonadura starszy i Krzysztof Bonadura młodszy. Budowa klasztoru trwała bardzo długo, bo aż do połowy XVIII wieku.
W roku 1793 Poznań znalazł się pod zaborem pruskim. Rząd przystąpił do restrykcyjnej polityki wobec zakonów. Jako jeden z pierwszych został skasowany klasztor karmelitów bosych. W następnych latach z kościoła usunięto całe wyposażenie, a z krypt ciała pochowanych tam zmarłych. Jedyną pamiątką po dawnych karmelitach jest nagrobek Wojciecha Konarzewskiego ( w kruchcie kościoła). W klasztorze mieściły się biura wojskowe, kościół zamieniono najpierw na magazyn, a od 1831 roku służył on jako protestancki kościół garnizonowy. W roku 1919 kościół przejęło wojsko polskie i jako garnizonowy służył przez całe dwudziestolecie międzywojenne. W czasie walk o cytadelę w roku 1945 kościół został zniszczony i wypalony, podobnie klasztor. Pierwszy karmelita bosy przybył do Poznania z Krakowa w dniu 23 lutego 1945 roku, a więc w dniu zakończenia walk o miasto. Karmelici natychmiast przystąpili do odbudowy kościoła i klasztoru. Po naprawieniu szkód kościół został wyposażony w różne elementy z innych zniszczonych kościołów. Takie wyposażenie przetrwało do lat osiemdziesiątych, kiedy to rozpoczęto gruntowną renowację kościoła. Położono nowe tynki wewnętrzne, posadzkę, wykonano nowe ławki, konfesjonały oraz główny ołtarz wraz z obrazem św. Józefa. Urządzono także kaplicę św. Krzyża (w miejscu dawnej zakrystii) oraz w latach 90. Miejsce Miłosierdzia w kruchcie. Kaplica Matki Boskiej Ostrobramskiej została urządzona w latach 50. W ramionach transeptu znajdują się dwa obrazy Tschautscha, przywiezione po wojnie z Dolnego Śląska. Dwa obrazy św. Teresy i św. Jana zostały podarowane przez karmelitanki bose. Przed kościołem wznosi się wykonana w piaskowcu figura św. Rafała Kalinowskiego.

Odbudowany został także klasztor, który tworzą trzy skrzydła, każde o trzech kondygnacjach. Klasztor otoczony jest parkiem, ogrodem owocowym i warzywnym. Od 1952 roku klasztor jest siedzibą wyższego seminarium duchownego karmelitów bosych. Dnia 15.10.1990 r. przy klasztorze rozpoczął działalność Instytut Duchowości Carmelitanum. Od września 1993 roku w klasztorze poznańskim mieści się Wyższe Seminarium Duchowne Prowincji Warszawskiej i wydawnictwo Flos Carmeli.