Kapituła Prowincjalna 2026 – Zwola

22 kwietnia, 2026

WTOREK – 21 kwietnia 2026

Wieczorem 20 kwietnia przybyli do klasztoru w Zwoli Bracia Kapitularni, którzy wezmą udział w XII Kapitule Warszawskiej Prowincji Karmelitów Bosych pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej. Przed otwarciem obrad Kapituły Bracia przeżywali we wtorek dzień skupienia, któremu przewodniczył prowincjał Dominikanów o. Łukasz Wiśniewski OP.
W konferencji porannej o. Łukasz przedstawił temat „Misja”. Zmartwychwstały Chrystus posyła uczniów zamkniętych w Wieczerniku z obawy przed represjami. Przemienia ich we wspólnotę odważnych świadków Zmartwychwstałego. My, jako Kościół jesteśmy jak ci uczniowie w Wieczerniku – zalęknieni, pełni obaw. Ale i do nas przychodzi Jezus, mówi do nas „pokój wam” i obdarza odwagą posyłając nas na misje:
Misja „ad intra”, do wewnątrz Kościoła – jesteśmy posłani do Kościoła z naszym karmelitańskim charyzmatem. Kościół oczekuje od nas wierności temu charyzmatowi poprzez głoszenie w jego duchu Słowa Bożego, umacnianie wiary wierzących, „podlewanie kwiatów wiary” wodą żywą. Kościół bardzo potrzebuje pożywienia pochodzące z tradycji Karmelu.
Misja słuchania – sakrament pojednania, duszpasterstwo indywidualne. Jako wspólnota klasztorna dajemy świadectwo żywej wiary (zwłaszcza w parafiach). Ludzie potrzebują naszej modlitwy i wynikającej z niej zdolności do słuchania i wspierania poprzez np. kierownictwo duchowe osób przychodzących do nas z nadzieją na umocnienie i podtrzymanie żywej wiary.
Misja wobec oddalających się od Kościoła i obojętniejących na wiarę oraz tych na marginesie Kościoła (obraz uczniów idących do Emaus). Ludzie porzucają wiarę, obojętnieją i my powinniśmy wobec tej sytuacji zadawać sobie pytanie „co robimy nie tak”, że ludzie żyjący wiarą, słuchający tego co głosimy i co im przekazujemy naszym życiem odchodzą od Kościoła. Jezus idzie z uczniami, słucha ich rozczarowania. My tak samo winniśmy towarzyszyć i słuchać uważnie, a dopiero potem rozmawiać.
Misja „ad gentes” – posłanie do tych stron świata, gdzie jeszcze Dobra nowina nie miała szans dotrzeć. Ważne są tu dwa rodzaje „adekwatności”: adekwatność naszej misji „ad gentes” wedle naszego charyzmatu, żyjąc pełnią naszej duchowości i adekwatność wobec miejscowych ludzi i miejscowej rzeczywistości.
W samo południe Bracia zgromadzili się powtórnie w chorze zakonnym, by pod przewodnictwem o. Łukasza sprawować Najświętszą Ofiarę Eucharystii. Podczas homilii główny Celebrans komentował scenę męczeństwa św. Szczepana, który „patrzył w górę” składając ofiarę swoje życia w imię Boga. Ważny jest w naszym życiu wymiar ludzki ale i wymiar duchowy, Boży. Jesteśmy ludźmi Bożymi patrzącymi przede wszystkim w górę, zapatrzonymi przede wszystkim w Boże oblicze. Z postacią św. Szczepana związana jest ściśle osoba Szawła (Pawła), który po swoim nawróceniu głosił, że „moc w słabości się doskonali”. My też mamy być nawróceni i nawracający się. Wiemy dobrze czym jest upadek ale również czym jest powstawanie.
W godzinach popołudniowych ks. Biskup wygłosił drugą konferencję, w której poruszył temat bycia przełożonym. Pokrótce omówił „10 przykazań” bycia przełożonym:
1. Bądź sługą jedności a nie podziału. Unikać polaryzacji, która jest powszechna… Zarówno całe społeczeństwa, jak i globalnie, międzynarodowo, a to przekłada się na rzeczywistość w Kościele… Problem jedności: Kościół, który może być wzorcem dla jedności w społeczeństwach, zaczyn pojednanego świata. Znak jedności w świecie… Jedność całego rodzaju ludzkiego… Mieć w sobie szeroką wyobraźnię jednoczącą wspólnoty… Budować przestrzenie komunikacji między braćmi… Udrożnianie komunikacji poprzez kapituły, dzielenie się…
2. Promuj ideały życia zakonnego według charyzmatu. Wzrastają wymagania administracyjne, co jest ciężarem, który trzeba podejmować… i jest tego coraz więcej. Ważna jest struktura klasztoru, zarządzanie. Struktura jest nośnikiem charyzmatu. Przełożony to nie tylko administrator. Pierwszy promotor powołania tych, którzy są mu powierzeni
3. Wyznaczaj cele a nie tylko rozwiązuj problemy. Posługa miłosierdzia wobec braci… Nie tylko do defensywy, ale też do ofensywy. Pozytywne wyznaczanie celów przy pomocy braci…
4. Dbaj o wysłuchanie wszystkich i o to by wszyscy mogli partycypować w życiu wspólnoty. Każdy z braci otrzymał dary Ducha św., dlatego każdego brata należy wysłuchać. Różne traktowanie wszystkich braci. Jak się czują wobec przełożonego najsłabsi bracia, czy czują się bezpieczni
5. Oddramatyzuj napięcia sytuacji. Przełożony jest zbiornikiem emocji braci. Zachować spokój i nie podejmować pochopnych decyzji pod wpływem emocji, zdenerwowania. Z błahostki na korytarzu stała się wielka afera…
6. Miej odwagę bycia przełożonym. Czasem trzeba doprowadzić do konfrontacji z jakimś bratem (nie bój się tego)… Podejmuj decyzje, nie zwlekaj z tym. Z miłością troszcz się o dyscyplinę zakonną. Zrób pierwszy krok jako miłosierny ojciec do dziecka jeśli trzeba…
7. Miej zaufanie do braci zwłaszcza tym, którym coś powierzasz, bez nadmiernej kontroli… Nie rób wszystkiego sam, deleguj do zadań, bo przez to uczysz współodpowiedzialności za dobro wspólne…
8. Troszcz się o pokój sumienia i wewnętrzną wolność. Funkcja przełożonego mnie nie definiuje. Moje poczucie wartości jest ulokowane gdzie indziej a nie w byciu przełożonym… Przełożony zawsze będzie krytykowany, ale mam być w pełni wolnym od poczucia winy czy zawodu…
9. Pamiętaj o odpoczynku, troska o siebie jest jednocześnie troską o braci… Zmęczony przełożony będzie miał zmęczonych współbraci… Ma być zdrowy i wypoczęty…
10. Pamiętaj, że jesteś sługą łaski… Pan Bóg mnie do tego wybrał. Ufam, że On będzie dopełniał moje braki i nie pozwoli, żeby z powodu moich decyzji ktoś został skrzywdzony…