Gnieźnieńskie podsumowania działalności Świeckiego Karmelu za rok 2024
1 kwietnia, 2025W dniach 28–30 marca 2025 r. odbyło się kolejne już spotkanie przewodniczących i formatorów Świeckiego Karmelu Prowincji Warszawskiej. Tym razem miało ono miejsce w Gnieźnie, w urokliwym Centrum Edukacyjno-Formacyjnym (niejako w cieniu pączkujących magnolii i okrytych wiosenną mgiełką wierzb). Było nas całkiem sporo – 34 osoby, tym razem jedynie z Polski i Litwy, bowiem nie udało się przybyć Białorusinkom, które nie otrzymały na ten czas wizy.
Był to dla nas czas uroczysty: z przywołaniem Ducha Świętego, Eucharystią i modlitwami oraz rekreacją i pogaduchami, ale także z elementami podsumowania i spojrzenia w przyszłość Świeckiego Karmelu z różnych perspektyw: ze strony Delegata ds. OCDS, o. Kamila Strójwąsa OCD, Rady Prowincjalnej, a także samych zainteresowanych – od strony wspólnotowej i prowincjalnej, ale też polskiej i ogólnoświatowej.
Na dzień 31 grudnia 2024 r. było nas, świeckich karmelitów, w Prowincji Warszawskiej 397, skupionych w 16 wspólnotach: trzynastu polskich, dwóch litewskich i jednej białoruskiej. Wśród nas są wspólnoty z ogromnym stażem „wiekowym” – 152-letnia Wspólnota poznańska (powstała w 1873 roku), łódzka (powstała w 1931 r.), warszawska (w 1946 r.), a także wrocławska (w 1947 r.). Są wspólnoty bardzo liczne, np. Kowno z 49 członkami, Warszawa Racławicka z 45 i chociażby Łódź z 43. I są wspólnoty takie jak Gorzów Wielkopolski – 11-osobowe oraz Bydgoszcz i Konin – liczące po 14 osób. Średnią wieku w całej Prowincji mamy 63 lat ale aż 7 polskich wspólnot ma średnią wieku między 65. a 70. rokiem życia, i to zdecydowanie bliżej 70-ki. I tu jest np. Elbląg, Bydgoszcz, Poznań, Sopot, Gorzów Wielkopolski… więc skupiamy w swoich szeregach ludzi niekoniecznie młodych wiekiem, chociaż na pewno młodych duchem.
W czasie spotkania – a może już nieco wcześniej – zrodziła się myśl, że bardzo zmieniła się perspektywa i zamiast widzieć tylko własną wspólnotę (i tylko ją budować), zaczęliśmy budować Prowincję, Zakon i świat. A nasz udział w większej całości dokonuje się m.in. poprzez omawianie listów o. Generała i Fiszek, udział w „sanatio in radice” („uzdrowieniu u korzeni”), śledzenie wydarzeń opisanych w Karmel-Info, udzielanie odpowiedzi na pytania z Kwestionariusza Mariologicznego (bądź co bądź ogólnoświatowego), udział w spotkaniach prowincjalnych (Lectio divina oraz innych, tematycznych), odpowiedź na zaproszenie o. Generała i o. Ramiro do Avili…
Nie słuchamy już tylko o. Asystenta, ale także o. Delegata, zaproszonego o. Prelegenta, siebie wzajemnie… I nie jesteśmy już tylko częścią swojej Wspólnoty i Prowincji, ale częścią światowego Świeckiego Karmelu, ale też Karmelu w ogóle. I to powoduje wzrost samoświadomości, ale też odpowiedzialności – jednostkowej i wspólnotowej. O. Ramiro, zapraszając nas do Avili (i będąc zdumionym ogromem pozytywnej odpowiedzi), podkreśla, że jest to spotkanie, które ma być kolejnym krokiem na rzecz budowania „silniejszego Świeckiego Karmelu”. I tu… oprócz naszej otwartości na wzrastanie i pewnej dyspozycyjności rodzi się też refleksja na temat tego, CO my, młodzi-niemłodzi, możemy zrobić na rzecz silniejszego OCDS-u?
W Gnieźnie ważne było wystąpienie o. Romana Hernogi na temat „Udziału całej Rady Wspólnoty w rozeznawaniu powołania u osoby formowanej”, ale zdecydowanie najważniejsza była refleksja o. Delegata – skierowana do formatorów, a przede wszystkim do każdego z nas osobiście – na temat powołania, w którym (idąc za myślą Edyty Stein) należy dostrzec kilka istotnych aspektów, takich jak: poczucie własnej wartości w oczach Bożych, a także jednostkowe doświadczenie Bożej miłości, ale też podjęcie z odwagą własnego życia, uruchomienie własnej woli… Na pewno trzeba nawiązać kontakt z własnym wnętrzem i nauczyć się nasłuchiwać sygnałów co do tego, JAK realizować swoje powołanie… Rozeznawać znaki, poddać je pod ogląd i ocenę Kościoła, zaufać i zawierzyć Bożej Opatrzności, trwać w Kościele, skupić się na Słowie Bożym… nie zredukować życia modlitwy do pewnych praktyk, a oprzeć je na relacji z Tym, o którym wiemy, że nas miłuje… Naprawdę przestawać z Bogiem na co dzień i mieć odwagę, żyjąc pod Bożym błogosławieństwem, wsłuchiwać się w Boże wezwania i pójść za nimi, bez asekuracji i oglądania się na siebie.
Czyli… nieustannie wszystko jest przed nami. Mimo naszego wieku i nietęgiego zdrowia, mimo naszej kruchości… JEST Bóg, Jego powołanie i nasza odpowiedź na nie.
Gabriela Żylińska OCDS

