aktualności karmelu OCDS Bydgoszcz wróć

Przyjęcie nowego członka zwyczajnego w Bydgoskiej Wspólnocie OCDS

„Trzeba bardziej słuchać Boga, niż ludzi”
Przyjęcie nowego członka zwyczajnego w Bydgoskiej Wspólnocie OCDS

11 kwietnia 2026 r., w oktawie Świąt Wielkanocnych, odbyło się kolejne spotkanie naszej bydgoskiej wspólnoty. Miało ono charakter wyjątkowy ze względu na przyjęcie nowego członka: Agnieszki Kowalczyk (Agnieszki od Bożej Opatrzności) oraz odnowienie przyrzeczeń i ślubów pozostałych członków wspólnoty.

Pięknie przyozdobiony kwiatami i świecami stół podkreślał uroczystą atmosferę spotkania. Przyjęcie oraz odnowienie przyrzeczeń i ślubów odbywało się podczas wspólnie odmawianej jutrzni. Po zaakceptowaniu przez ojca Zbigniewa, naszego asystenta, oficjalnej prośby o przyjęcie do wspólnoty Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych, Agnieszka przyjęła wspólnotowy szkaplerz, otrzymała egzemplarz Prawa Własnego OCDS oraz Pismo Święte.

Następnie poszczególni członkowie wspólnoty publicznie odnowili złożone niegdyś przyrzeczenia i śluby. Był to moment szczególny. Mogliśmy doświadczyć (po raz pierwszy lub kolejny) duchowego umocnienia, które płynie z tego, że kroczymy do Boga nie sami, lecz jako wspólnota – zarówno ta bydgoska, jak i wspólnota całego Świeckiego Karmelu oraz wszystkich gałęzi Zakonu Karmelitów Bosych. To nie tylko ludzkie wsparcie, czy zakorzenienie w jednej duchowości, ale również, a może przede wszystkim, bycie zanurzonym w modlitwie i ofiarach wszystkich członków wspólnoty oraz we wszystkim tym co stanowi dobra duchowe Zakonu. Nałożenie szkaplerza nowo przyjętej siostrze Agnieszce przypomniało nam, że na drodze naszych duchowych zmagań jesteśmy chronieni i prowadzeni przez Matkę Bożą – Królową Karmelu.

Kolejnym punktem naszego spotkania była modlitwa myślna w oparciu o teksty czytań z dnia. W kontekście przyjęcia naszego karmelitańskiego powołania do kontemplacji i apostolstwa, szczególnie mocno wybrzmiały słowa z Dziejów Apostolskich, aby „bardziej słuchać Boga, niż ludzi” oraz o tym, że „nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli”. Po zakończonym rozważaniu słów Pisma Świętego pomodliliśmy się w intencji rozpoczynającej się kapituły OCD.

Następnie nadszedł czas składania życzeń Agnieszce, a po nich Agapa przy suto zastawionym stole. Była to chwila wzruszająca, wypełniona serdecznością i troską o nowo przyjętą do wspólnoty siostrę. Powiedzenie, że oczy są zwierciadłem duszy, doskonale oddawało to, czego można było doświadczyć podczas życzeń.

Po Agapie, w ramach formacji ciągłej, miało miejsce krótkie rozważanie drugiego tematu z cyklu „Św. Jan od Krzyża i stworzenie”, zatytułowanego „Stworzenie jako ikona”. Jak mogliśmy dowiedzieć się z przygotowanej fiszki, w strofie 5 Pieśni duchowej Jan odwołuje się nie tylko do tego, że piękno stworzonego świata jest obrazem nieskończonego piękna Boga. Święty mówi również, iż oblicze Chrystusa niczym pieczęć zostało odciśnięte na stworzeniu poprzez tajemnicę odkupieńczego Wcielenia.

Podczas otwartej części naszego spotkania, która miała miejsce pod różańcu oraz mszy świętej, ojciec asystent przybliżał nam kolejną cnotę – łagodność. Jednym z ciekawszych było porównanie łagodności do kierowcy, który cały czas odpowiednio korzysta z pedału gazu, dzięki czemu nie musi gwałtownie hamować .

Na zakończenie spotkania odmówiliśmy wspólnie ostatni dzień nowenny do Bożego Miłosierdzia.

Agnieszka Kowalczyk